Guillain-Barré Nereyi Tutar? Bir Genç Adımın Hastalıkla Mücadelesi
—
Kayseri’nin huzurlu sokaklarında yürürken, aklımda bin bir düşünce dönüp duruyordu. O an, bir anlığına sırtımda bir yük olduğunu hissettim. Üzerimdekilerin ağırlığı sadece fiziksel değildi; aynı zamanda duygusal bir baskı da vardı. Bir gün, ellerimi hareket ettiremeyeceğimi, ayaklarımın bana itaat etmeyeceğini, bedenimin yavaşça bana yabancılaşacağını bilmiyordum. O zaman ne kadar naif ve savunmasız olduğumu anlayamazdım. Ama her şey değişti ve değişim, aslında en derin duyguları uyandıran şeydi.
—
Bir Sabah Uyanmak ve Farkına Varmak
Bir sabah, her şeyin normal olduğu bir günde, uyanıp ayağa kalkmaya çalıştım. Her zaman yaptığım gibi bir kahve yapmak, penceremin önünde oturmak istiyordum. Ama birden, vücudumun, bir kayboluşun eşiğinde olduğunu hissettim. Ellerimi kollarımı hareket ettirmekte zorlanıyordum. Aniden, kendimi normalde hiç hissetmediğim kadar zayıf, çaresiz bir şekilde buldum.
Bana dokunan her şey sanki ağırlaşmıştı. Gözlerimle odanın her köşesine bakarken, her şeyin bana bir adım uzaklaştığını fark ettim. Kayseri’nin sabah ışığı, pencerenin camından yansırken, ben, nehrin karşısında duran bir kayık gibi sakin ama bir o kadar da korkmuş hissediyordum. Yavaşça yere oturdum, yavaşça içimden derin bir nefes aldım. O anı bir daha hatırladığımda, hiç bir kelime o duyguyu tam anlamıyla tarif edemezdi.
—
Doktorun Sözleri ve İlk Sinyaller
Hastaneye gitmek üzere hazırlanırken kafamda binbir soru dolaşıyordu. Neden bu kadar aniden? Neden böyle? Doktora gittiğimde, bana Guillain-Barré Sendromu hakkında konuştu. İlk başta duyduğumda, kulağıma garip gelmişti. Ama aslında, yaşadığım belirtilerle örtüşüyordu.
Guillain-Barré, bağışıklık sistemimizin sinir sistemine saldırdığı nadir bir hastalıktı. İlk olarak, ellerimdeki ince motor becerilerinin kaybolduğunu fark etmiştim. Daha sonra ayaklarımın hâlâ bana hizmet etmeyi reddettiğini hissettim. Her şeyin başında yerini alacak, fakat gitgide yayılan bir şey olduğunu gördüm. Bu hastalık, vücudun her köşesine, her organına dokunabiliyor.
Doktorun söyledikleri, gerçek bir şoktu. O anda, kaybolan yalnızca kaslarım değildi, kimliğimdi de kayboluyordu. Yaşadığım her anı, her his, her kelimeyi zorla çıkarıyordum. Sanki, geçmişimle, kendi bedenimle bir bağım kalmamıştı.
—
Vücudun Huzursuzluğu ve İlerlemenin Hızlıca Geldiği Anlar
Kayseri’nin soğuk kışına inat, bedensel bir sıcaklık var gibi hissediyordum. Vücudum bir çeşit yangın yeriydi ama dokunduğumda hiçbir şey hissetmiyordum. Ellerim, kollarım, bacaklarım… Yavaşça ve bilinçsizce zayıflıyordum. O geceyi düşündüğümde, her şeyin bir anda değiştiğini hatırlıyorum. Her an, her saniye bana biraz daha yabancılaşıyor, çevremdeki her şeyin yerini bir boşluk alıyordu. Birkaç adım atmaya çalıştım ama adımlarım beni terk etti.
Bunu yaşarken, sürekli olarak “Guillain-Barré nereyi tutar?” sorusunu düşündüm. Evet, hastalık her noktayı etkileyebilirdi, ama o an, sadece kendimi tutacak bir şey arıyordum. Geriye dönüp baktığımda, bu hastalık, vücudumda bir mülteci gibi gezinirken, hiçbir şekilde ona karşı koyamayacak kadar güçsüzdüm. Ama kalbimdeki umut hala büyüyordu. Bedenim ne kadar mücadele ediyorsa, ruhum da o kadar çığlık atıyordu.
—
Umutla Beklemek: Ne Yapabilirim?
Hastalık ilerledikçe, her şeyin daha zorlayıcı hâle geldiğini hissettim. Çektiğim acı sadece fiziksel değil, duygusal olarak da beni derinden etkiliyordu. Bedenim bana gitgide daha uzaklaşırken, umudum hala var mıydı? Bilmediğim bir yolda, bilinçli olarak ilerlemeye çalışıyordum. O an, kaybolan ellerim bile bana bir umut ışığı yaratıyordu.
Guillain-Barré’nin vücudu nasıl sardığını anlatmak zordu; çünkü vücudun her bir noktasına işleyebilir, her kası zayıflatabilir, hatta bazen seni hareketsiz hale getirebilir. Ama bir şey hep vardı: Hiç bir şey sonsuza kadar gitmezdi, her şey bir gün sonlanırdı.
—
Kayseri’nin O Huzurlu Sokakları ve Düşüncelerim
Bir sabah, bedensel zorlukları bir kenara bıraktım ve Kayseri’nin o eski sokaklarında yürümeye çıktım. Nehrin kenarında oturup, hafif rüzgârı hissedip, sabah ışığı altında derin bir nefes aldım. Vücudumun ne kadar zorlandığını hissediyordum ama içimdeki umut hala yaşıyordu.
Bedenim bir savaş alanı gibiydi ama bu savaşın bir gün sona ereceğini biliyordum. Guillain-Barré’nin vücudu her noktayı etkileyebiliyordu, ama içimdeki güç, her şeye rağmen hayatta kalma arzum, tüm bunları aşacak kadar büyüktü. Kayseri’nin huzurlu sabahı, bana ne kadar güçlü olduğumu hatırlatıyordu. Guillain-Barré’ye karşı verilen savaşta, her şey bitmiş değildi. Umut vardı.
—
Sonuç: Her Zorlukta Bir Işık
Guillain-Barré, sinirleri etkileyebilen bir hastalık olabilir. Ancak, vücut her zaman gücünü kaybetmez. İçsel bir güç, her zaman bizi bir adım ileriye taşıyabilir. O günleri düşündüğümde, sadece fiziksel bir hastalık değil, duygusal bir mücadele olarak hatırlayacağım. Ama Kayseri’nin sabah ışığı gibi, umut her zaman bize yol gösteriyor.