Kayseri’den İçimde Taşan Yola Bakış
Kayseri’de 25 yaşında bir genç olarak yaşamak, dışarıdan bakıldığında düzenli, sakin ve hatta biraz da alışılmış bir döngü gibi görünüyor. Ama içimde dönen şeyler hiç de sakin değil. Günlüklerime yazarken bile bazen kelimeler yetmiyor, sanki içimde bir şey sürekli yer değiştiriyor. Bu şehirde büyüdüm, sokaklarını ezbere biliyorum ama bazen en tanıdık yerler bile bana yabancı geliyor.
Son zamanlarda zihnimi en çok kurcalayan soru ise çok basit gibi görünüyor: Mersin bir şehir midir?
İlk duyduğumda bu soruya gülmüştüm. Nasıl yani, tabii ki şehir. Haritada var, tabelalarda var, insanlar orada yaşıyor. Ama sonra bu soru zihnime bir çivi gibi çakıldı. Çünkü mesele coğrafya değildi. Mesele benim içimde Mersin’in neye karşılık geldiğiydi.
Bir Otobüs Biletiyle Başlayan Hikâye
Merhaba! Miz sayfasının bu haftaki konusu “Mersin bir şehir midir”. Umarız faydalı bulursunuz!
Bir akşam, Kayseri’de hava sertti. İçimde ise garip bir yumuşama vardı. Sanki bir şeyler kırılacak ama kırıldığında beni rahatlatacak gibiydi. Otogara gittim, elimde fazla plan yoktu. Sadece gitmek istiyordum.
Bilet aldığımda görevli bana “Mersin’e” dediğinde başımı salladım. O an bile tam olarak ne yaptığımı bilmiyordum. Sanki bir şehre değil de kendi içimdeki boşluğa gidiyordum.
Otobüs hareket ettiğinde camdan dışarı baktım. Kayseri geride kalırken içimde tuhaf bir cümle dolaşıyordu: Mersin bir şehir midir, yoksa benim kaçışım mı?
Yol Boyunca Düşüncelerim
Gece ilerledikçe otobüsün içindeki sessizlik bana kendi iç sesimi daha net duyuruyordu. Yan koltukta uyuyan insanlar, ön sırada telefona bakan bir çocuk, şoförün arada radyoyu açıp kapatması… Her şey gerçekti ama ben biraz dışarıda gibiydim.
Günlüğümü açtım ve yazmaya başladım:
“Bazen insan bir yerden değil, kendinden kaçmak ister. Ben şu an Mersin’e gidiyorum ama aslında nereye gittiğimi bilmiyorum.”
Bu cümleyi yazarken bile içim titredi. Çünkü dürüsttü. Fazla dürüst.
Ve tekrar aynı soru:
Mersin bir şehir midir?
Yoksa insanın içindeki başka bir hayat ihtimali mi?
Mersin’e İlk Adım
Sabaha karşı Mersin’e vardım. Otobüs terminalinden dışarı çıktığımda yüzüme çarpan hava, Kayseri’nin sertliğinden çok farklıydı. Burada hava daha yumuşaktı. Sanki nefes almak daha kolaydı.
Sokaklara yürüdüm. Şehir bana hemen “ben buradayım” demedi. Daha çok sessizce beni izliyordu.
Denizi ilk gördüğüm anı hâlâ net hatırlıyorum. O kadar genişti ki, bir süre sadece baktım. Kayseri’de büyümüş biri için deniz, haritada bir mavi lekeden ibaretti. Ama burada gerçekti, canlıydı, hareket ediyordu.
İşte o an içimdeki soru değişti:
“Mersin bir şehir midir?” yerine “Ben bu şehirde kim oluyorum?”
Deniz Kenarında İlk Kırılma
Kıyıya oturdum. Ayakkabılarımı çıkardım, ayaklarım kuma battı. Rüzgâr saçlarımı dağıtırken içimde bir şey gevşedi.
Uzun zamandır hissetmediğim bir boşalma hali vardı. Ne mutlu ne üzgün… daha çok çözülme gibi.
Telefonumu açtım, kimseye mesaj atmadım. Sadece baktım.
O an aklıma çocukluğum geldi. Kayseri’de kış sabahları, buz gibi kaldırımlar, nefesimin buhar olması… Ve hep “bir gün başka bir yerde olacağım” hayali.
Belki de Mersin, o hayalin adıydı.
Ama yine de soru içimde dönüyordu:
Mersin bir şehir midir, yoksa hayal kurarken kullandığım bir kelime mi?
Bir Yabancının Gözünden Şehir
Mersin’de geçirdiğim ilk günlerde sokakları dolaştım. İnsanlar sıradan hayatlarına devam ediyordu. Balık satanlar, marketten çıkanlar, sahilde yürüyen çiftler…
Ama ben her şeyi biraz uzaktan izliyordum. Sanki buraya ait değilmişim gibi değil, sanki henüz kendimi bulamamışım gibi.
Bir kafeye oturdum. Garson çay getirdi. Çayı içerken defterimi açtım ve şunu yazdım:
“Bir şehri şehir yapan şey binalar mı, insanlar mı, yoksa insanın orada kendini hissedebilmesi mi?”
Bu soruyla birlikte zihnim yine aynı yere döndü.
Mersin bir şehir midir?
Yoksa insanın içinde büyüyen bir ihtimal mi?
Gece ve İç Ses
Gece olduğunda sahile geri döndüm. Şehir ışıkları suya vuruyordu. Her şey biraz daha yavaş, biraz daha derin görünüyordu.
Oturup uzun süre düşündüm. Kayseri’yi düşündüm. Evimi, ailemi, alışkanlıklarımı…
Ve Mersin’i düşündüm. Yeni olanı, bilinmeyeni, biraz da korkutucu olanı.
İçimde iki ses vardı. Biri “geri dön” diyordu. Diğeri “biraz daha kal” diyordu.
Ve ben o iki sesin arasında sıkışmışken fark ettim ki, asıl mesele şehir değildi.
Asıl mesele bendim.
Ama yine de soruyu bırakmadım:
Mersin bir şehir midir? Yoksa benim içimde açılan boşlukların adı mı?
Dönüş Yolu ve Eksik Kalan Bir Şey
Bir süre sonra geri dönme kararı aldım. Her şey bitmiş gibi değildi ama tamamlanmamış gibiydi. Mersin’den ayrılırken içimde garip bir ağırlık vardı.
Otobüs tekrar hareket ettiğinde camdan dışarı baktım. Bu kez şehir bana daha tanıdık geliyordu ama ben artık aynı kişi değildim.
Yol boyunca düşünmedim. Sadece hissettim.
Kayseri’ye yaklaştıkça içimde bir şey kapanıyordu ama aynı zamanda başka bir şey açılıyordu.
Ve kendime şunu itiraf ettim:
Belki de Mersin bir cevap değildi.
Belki sadece bir soruydu.
Kayseri’ye Geri Dönüş ve Değişen Bakış
Evime döndüğümde her şey aynıydı. Sokaklar, insanlar, hava… ama ben aynı değildim.
Artık günlüklerime farklı yazıyordum. Daha çok kendimden bahsediyordum, daha az şehirlerden.
Ama Mersin hâlâ içimdeydi. Bir yer gibi değil, bir his gibi.
Ve o soruyu artık farklı bir yerden soruyordum:
Mersin bir şehir midir?
Belki de evet.
Ama benim için aynı zamanda bir aynaydı.
Kendime bakamadığım zamanlarda baktığım bir yüzey.
Değerli Miz okurları, “Mersin bir şehir midir” hakkındaki bu içeriğimizin sonuna ulaştınız. Umarız faydalı olmuştur!
Sonra Anladığım Şey
Zaman geçtikçe şunu fark ettim. İnsan bazı yerleri gezmek için değil, kendini anlamak için görür.
Mersin benim için böyleydi. Bir başlangıç, bir kırılma, bir sessiz dönüşüm.
Ve artık o soruya kesin bir cevap aramıyorum.
Çünkü bazı sorular cevaplanmak için değil, insanın içinde yaşamaya devam etmek için vardır.
Mersin bir şehir midir?
Belki.
Ama bende bıraktığı şey, bir şehirden çok daha fazlası.
Bunu da Okuyun: İslâm'da kan vermek caiz midir ?